Kattenpoot van sterrenstof
Hoewel ons stabiele zonnestelsel op dit moment duizenden lichtjaren verwijderd is van elke stervormende actie, begrijpen wij mensen in elk geval al sinds de tijd van Immanuel Kant in grote lijnen hoe sterren worden geboren. In 1755 stelde Kant dat wolken van ruimtematerie zich langzaam, al draaiend samenballen tot zeer dichte en zware klompen, waarvan de kern uiteindelijk de zon wordt en de ringen later de planeten vormen. Deze stelling, die de hypothese van de Zonnenevel wordt genoemd, wordt nog steeds beschouwd als het beste model om de vorming van planetenstelsels rondom sterren te verklaren. Verder onderzoek heeft aangetoond dat deze stervorming overal in het universum plaatsvindt. Op deze foto, gemaakt door de James Webb-ruimtetelescoop, zie je de Kattenpootnevel, een actieve stellaire kraamkamer die zich op een afstand van ongeveer 4000 lichtjaren van de aarde bevindt.
Hoewel ons stabiele zonnestelsel op dit moment duizenden lichtjaren verwijderd is van elke stervormende actie, begrijpen wij mensen in elk geval al sinds de tijd van Immanuel Kant in grote lijnen hoe sterren worden geboren. In 1755 stelde Kant dat wolken van ruimtematerie zich langzaam, al draaiend samenballen tot zeer dichte en zware klompen, waarvan de kern uiteindelijk de zon wordt en de ringen later de planeten vormen. Deze stelling, die de hypothese van de Zonnenevel wordt genoemd, wordt nog steeds beschouwd als het beste model om de vorming van planetenstelsels rondom sterren te verklaren. Verder onderzoek heeft aangetoond dat deze stervorming overal in het universum plaatsvindt. Op deze foto, gemaakt door de James Webb-ruimtetelescoop, zie je de Kattenpootnevel, een actieve stellaire kraamkamer die zich op een afstand van ongeveer 4000 lichtjaren van de aarde bevindt.
© NASA, ESA, CSA, STScI 2026-06-15 11:34:59 :